Zagadnienia!
1. Co nazywamy profilaktyką społeczna i jakie są jej stopnie?
Profilaktyka społeczna jest to
zapobieganie niepożądanym procesom i zjawiskom, określanym jako przejawy
patologii życia społecznego np. przestępczość, narkomania, samobójstwa,
prostytucja, a także wykolejenie społeczne dzieci i młodzieży we
wszystkich jego przejawach. Stopnie profilaktyki:
1. profilaktyka pierwszego stopnia jest to ostrzeganie całego
społeczeństwa o istniejących zagrożeniach za pomocą mediów, spotkań itp.
2. profilaktyka drugiego stopnia adresowana do środowisk zagrożonych np.
AIDS, prostytutki, rodziny alkoholików, sekty. Celem tej profilaktyki
jest pomoc rodzicom biednym, zagrożonemu środowisku, ale przede
wszystkim jej celem jest ustrzec młodzież przed zagrożeniami.
3. profilaktyka trzeciego stopnia adresowana do osób zresocjalizowanych.
które przeszły już kurację odwykowa, a jednak nadal zagrożonych. Celem
tej profilaktyki jest zabezpieczenie tych osób przed powrotem do
uzależnień, przestępstw.
2. Od czego zależy jakość i
intensywność profilaktyki oraz co
powinno ją poprzedzić?
Profilaktyka powinna uchronić przed dramatami, sytuacjami zagrażającymi
i od ich kosztów. Każda profilaktyka musi być poprzedzona diagnozą.
Podstawą każdego skutecznego działania profilaktycznego winno być
wstępne rozpoznanie sytuacji, w wyniku którego można uzyskać odpowiedź
na pytanie, czy dany stan rzeczy jest stanem prawidłowym, czy wymaga
działań naprawczych czy nie, a jeśli tak to w jakim zakresie?
Profilaktyka musi być racjonalnie i profesjonalnie zaprogramowana, muszą być dostosowane odpowiednie metody profilaktyki. Jeżeli wdrożymy program profilaktyki należy patrzeć jak on funkcjonuje, badać go, jak odbiera go społeczeństwo. Czy profilaktyka zatrzymała rozwój.
3. Co jest przedmiotem metodyki pracy profilakryczno - resocjalizacyjnej?
Metodyka jest to dyscyplina naukowa
zajmująca się metodami i zasadami efektywnego postępowania poprawczego z
osobami nieprzystosowanymi społecznie. Metoda - sposób oddziaływania na
wychowanka /więźnia/, za pomocą którego można dokonywać określonych
zmian w osobowości jednostki i w wyniku tego oddziaływania uzyskać
pożądane zmiany w zachowaniu.
Przedmiotem metodyki pracy profilaktyczno-resocjalizacyjnej są:
1. uzależnienia od alkoholizmu, narkomanii, nikotynizmu u dzieci i
młodzieży, uzależnienia od sekt,
2. zagrożenia - przestępczość, prostytucja, zagrożenia chorobowe
(głównie zakaźne, AIDS), samobójstwa, przemoc.
Metodyka wychowania resocjalizującego zajmuje się rzeczywistością wychowawczą. Chodzi o wychowanie resocjalizujące czyli o takie, które obejmuje osoby zagrożone wykolejeniem społecznym lub wykolejone społecznie, osoby przysposobione do oddziaływań resocjalizujących, sytuację wychowawczą uwzględniającą obiekty umożliwiające nauczanie resocjalizujące, opiekę i psychoterapię oraz zabezpieczenie społeczeństwa przed niebezpieczną dlań aktywność osób wychowywanych. Na działalność składają się: wychowanie, opieka i psychoterapia.